Χάρις Αλεξίου: «Κέρδισα πολλά περισσότερα από αυτά που θα τολμούσα να ονειρευτώ»

Η Χάρις Αλεξίου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» και μίλησε για το πώς άλλαξε η ζωή της όταν ήρθε στην Αθήνα το 1960 και πώς τελικά κατάφερε, με πολλή δουλειά, να προκόψει. «Δεν ξέρω αν έκανα όνειρα που να έχουν σχέση με το τραγούδι ή με αυτό που κάνω τώρα, στο θέατρο με το «Τζένη Τζένη». Εγώ αισθάνομαι ότι άλλαξα τη ζωή μου αρκετές φορές. Από παιδάκι 8 χρόνων ήρθα στην Αθήνα με την οικογένειά μου ή μετά που χάσαμε τον μπαμπά μου και άρχισε η πιο σκληρή ζωή, της επιβίωσης γιατί φύγαμε από ένα αγροτικό περιβάλλον που ο μπαμπάς με αυτό ασχολιόταν και ήρθαμε εδώ και βγήκε η μάνα μου, που δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή της, μέχρι που κατάφερε αυτή η γυναίκα και έχτισε ξανά ζωή.

Δίπλα σε αυτή, μάθαινα κι εγώ. Πρέπει να δουλέψουμε, αυτό έμαθα. Δουλεύουμε σημαίνει επιβιώνουμε, είμαστε ζωντανοί, μπορούμε να δημιουργήσουμε, τραγουδάμε και τραγουδάμε πολύ ωραία όλοι. Είμαστε άνθρωποι που κάνουμε συντροφιά με τους γειτόνους, με τους φίλους».

«Δεν αισθάνθηκα ποτέ φτωχή γιατί ήταν όλοι φτωχοί»

«Μέσα στη φτωχολογιά συνέβαιναν πάρα πολύ ωραία πράγματα. Δεν υπήρχε αυτή η μοναξιά, το να μην γνωρίζεις τον διπλανό σου. Όλοι μας φτιάχναμε μικρές κοινωνίες και αυτές έφτιαχναν τις πιο μεγάλες. Κάτι χτιζόταν μέσα σε αυτό. Η εποχή του ’60 που ήρθαμε στην Αθήνα, έβλεπες χαρακτήρες, ανθρώπους που πρόκοβαν στη ζωή τους.

Δεν αισθάνθηκα ποτέ φτωχή γιατί ήταν όλοι φτωχοί. Οι άλλες τάξεις ζούσαν αλλού, δεν τις ξέραμε. Σκεφτόμουν ότι πρέπει κι εγώ πρέπει να δουλέψω, να φτιάξω πράγματα, να έχω ένα ωραίο σπίτι, να παντρευτώ ένα ωραίο παλικάρι, να κάνω παιδιά, ότι σκεφτόντουσαν όλα τα κορίτσια της ηλικίας μου. Ήμουν τυχερή γιατί και το ωραίο παλικάρι βρήκα και το παντρεύτηκα και η επιτυχία ήρθε νωρίς και μάνα έγινα και προκοπή έκανα. Δοξάζω τον Θεό γιατί νομίζω κέρδισα πολλά περισσότερα από αυτά που θα τολμούσα να ονειρευτώ».